دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۱۳۶

نبشته‌ست خدا گِردِ چهره دلدار — خطی که فاعتبروا منه یا اولی‌الابصار

چو عشقْ مردم‌خوارست مردمی باید — که خویش لقمه کند پیش عشقِ مردم‌خوار

تو لقمه ترشی دیر دیر هضم شوی — ولیست لقمه شیرین‌نوشِ نوش‌گوار

تو لقمه‌ای بشکن زانک آن دهان تنگست — سه پیل هم نخورد مر تو را مگر به سه بار

به پیشِ حرص تو خود پیل لقمه‌ای باشد — توی چو مرغ ابابیل پیل کرده شکار

تو زاده عدمی آمده ز قحطِ دراز — تو را چه مرغ مسمن غذا چه کژدم و مار

به دیگ گرم رسیدی گهی دهان سوزی — گهی سیاه‌کنی جامه و لب و دستار

به هیچ سیر نگردی چو معده دوزخ — مگر که بر تو نهد پایْ خالق جبار

چنانک بر سر دوزخ قدم نهد خالق — ندا کند که شدم سیر هین قدم بردار

خداست سیرکنِ چشم اولیا و خواص — که رَسته‌اند ز خویش و ز حرص این مردار

نه حرص علم و هنر ماندشان نه حرص بهشت — نجوید او خر و اشتر که هست شیرسوار

خموش اگر شمرم من عطا و بخشش‌هاش — از آن شمار شود گیج و خیره روز شمار

بیا تو مفخرِ تبریز، شمسِ دین به‌حق — کمینه چاکرِ تو شمسِ گنبدِ دوّار