دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۱۳۷

شده‌ست نور محمد هزار شاخ هزار — گرفته هر دو جهان از کنار تا به کنار

اگر حجاب بدرد محمد از یک شاخ — هزار راهب و قسیس بردرد زنار

تو را اگر سر ِکارست، روزگار مَبَر — شکار شو نفسی و دمی بگیر شکار

تو را سعادت بادا که ما ز دست شدیم — ز دست رفتن این بار نیست چون هر بار

پریر یار مرا گفت کاین جهان بلاست — بگفتمش که ولیکن نه چون تو بی‌زنهار

جواب داد تو باری چرا زنی تشنیع‌‌؟ — که پات خار ندید و سرت نیافت خمار

بگفتمش که بلی لیک هم مگیر مرا — نیاحتی که کنم وفق نوحه اغیار

چو میرخوان توام ترش بنهم و شیرین — که هر کسی بخورد بای خود ز خوان کبار

به سوزنی که دهان‌ها بدوخت در رمضان — بیا بدوز دهانم که سیرم از گفتار

ولی چو جمله دهانم، کدام را دوزی‌‌؟ — نیم چو سوزن کو را بود یکی سوفار

خیار امت محتاج شمس تبریزند — شکافت خربزه زین غم چه جای خیر و خیار