دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۱۳۸

چه مایه رنج کشیدم ز یار تا این کار — بر آب دیده و خون جگر گرفت قرار

هزار آتش و دود و غمست و نامش عشق — هزار درد و دریغ و بلا و نامش یار

هر آنک دشمن جان خودست بسم الله — صلای دادن جان و صلای کشتن زار

به من نگر که مرا او به صد چنین ارزد — نترسم و نگریزم ز کشتن دلدار

چو آب نیل دو رو دارد این شکنجه عشق — به اهل خویش چو آب و به غیر او خون‌خوار

چو عود و شمع نسوزد چه قیمتش باشد‌؟! — که هیچ فرق نماند ز عود و کنده خار

چو زخم تیغ نباشد به جنگ و نیزه و تیر — چه فرق حیز و مخنث ز رستم و جاندار‌‌؟!‌

به پیش رستم آن تیغ خوشتر از شکرست — نثار تیر بر او لذیذتر ز نثار

شکار را به دوصد ناز می‌برد این شیر — شکار در هوسِ او دوانْ قطار قطار

شکار کشته به خون اندرون همی‌زارد — که از برای خدایم بکُش تو دیگربار

دو چشمِ کشته به زنده بدان همی‌نگرد — که ای فسرده غافل، بیا و گوش مخار

خمش خمش که اشارات عشق معکوسست — نهان شوند معانی ز گفتنِ بسیار