دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۱۴

اندر دل ما توی نگارا — غیر تو کلوخ و سنگ خارا

هر عاشق شاهدی گزیده‌ست — ما جز تو ندیده‌ایم یارا

گر غیر تو ماه باشد ای جان — بر غیر تو نیست رشک ما را

ای خلق حدیث او مگویید — باقی همه شاهدان شما را

بر نقش فنا چه عشق بازد؟ — آن کس که بدید کبریا را

بر غیر خدا حسد نیارد — آن کس که گمان برد خدا را

گر رشک و حسد بری برو بر — کاین رشک بُدست انبیا را

چون رفت بر آسمان چارم — عیسی چه کند کلیسیا را؟

بوبکر و عمر به جان گزیدند — عثمان و علی مرتضا را

شمس تبریز جو روان کن — گردان کن سنگ آسیا را