دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۱۴۰

بیامدیم دگربار چون نسیم بهار — برآمدیم چو خورشید با صد استظهار

چو آفتاب تموزیم رغم فصل عجوز — فکنده غلغل و شادی میانه گلزار

هزار فاخته جویان ما که کو کوکو — هزار بلبل و طوطی به سوی ما طیار

به ماهیان خبر ما رسید در دریا — هزار موج برآورد جوش دریابار

به ذات پاک خدایی که گوش و هوش دهد — که در جهان نگذاریم یک خرد هشیار

به مصطفی و به هر چار یار فاضل او — که پنج نوبت ما می‌زنند در اسرار

بیامدیم ز مصر و دو صد قطار شکر — تو هیچ کار مکن جز که نیشکر مفشار

نبات مصر چه حاجت که شمس تبریزی — دو صد نبات بریزد ز لفظ شکربار