دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۱۴۳

تو شاخ خشک چرایی به روی یار نگر — تو برگ زرد چرایی به نوبهار نگر

درآ به حلقه رندان که مصلحت اینست — شراب و شاهد و ساقی بی‌شمار نگر

بدانک عشق جهانی است بی‌قرار در او — هزار عاشق بی‌جان و بی‌قرار نگر

چو دررسی تو بدان شه که نام او نبرم — به حق شاهی آن شه که شاهوار نگر

چو دیده سرمه کشی باز رو از این سو کن — بدین جهان پر از دود و پرغبار نگر

هزار دود مرکب که چیست این فلکست — غبار رنگ برآرد که سبزه زار نگر

نگه مکن تو به خورشید چونک درتابد — به گاه شام ورا زرد و شرمسار نگر

چو ماه نیز به دریوزه پر کند زنبیل — ز بعد پانزده روزش تو خوار و زار نگر

بیا به بحر ملاحت به سوی کان وصال — بدان دو غمزه مخمور یار غار نگر

چو روح قدس ببوسید نعل مرکب او — ز نعل نعره برآمد که حال و کار نگر

اگر نه عفو کند حلم شمس تبریزی — تو روح را ز چنین یار شرمسار نگر