دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۱۴۵

به من نگر که منم مونس تو اندر گور — در آن شبی که کنی از دکان و خانه عبور

سلام من شنوی در لحد خبر شودت — که هیچ وقت نبودی ز چشم من مستور

منم چو عقل و خرد در درون پرده تو — به وقت لذت و شادی به گاه رنج و فتور

شب غریب چو آواز آشنا شنوی — رهی ز ضربت مار و جهی ز وحشت مور

خمار عشق درآرد به گور تو تحفه — شراب و شاهد و شمع و کباب و نقل و بخور

در آن زمان که چراغ خرد بگیرانیم — چه‌های و هوی برآید ز مردگان قبور

ز های و هوی شود خیره خاک گورستان — ز بانگ طبل قیامت ز طمطراق نشور

کفن دریده گرفته دو گوش خود از بیم — دماغ و گوش چه باشد به پیش نفخه صور

به هر طرف نگری صورت مرا بینی — اگر به خود نگری یا به سوی آن شر و شور

ز احولی بگریز و دو چشم نیکو کن — که چشم بد بود آن روز از جمالم دور

به صورت بشرم‌هان و هان غلط نکنی — که روح سخت لطیفست عشق سخت غیور

چه جای صورت اگر خود نمد شود صدتو — شعاع آینه جان علم زند به ظهور

دهل زنید و سوی مطربان شهر تنید — مراهقان ره عشق راست روز ظهور

به جای لقمه و پول ار خدای را جستی — نشسته بر لب خندق ندیدیی یک کور

به شهر ما تو چه غمازخانه بگشادی — دهان بسته تو غماز باش همچون نور