دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۱۵۲

ببین دلی که نگردد ز جان سپاری سیر — اسیر عشق نگردد ز رنج و خواری سیر

ز زخم‌های نهانی که عاشقان دانند — به خون درست و نگردد ز زخم کاری سیر

مقیم شد به خرابات و جمله رندان را — خراب کرد و نشد از شراب باری سیر

هزار جان مقدس سپرد هر نفسی — در آن شکار و نشد جان از آن شکاری سیر

مثال نی ز لب یار کام پرشکرست — ولیک نیست چو نی از فغان و زاری سیر

بگفت تو ز چه سیری بگفتم از جز تو — ولیک هیچ نگردم از آنچ داری سیر

نه شهر و یار شناسیم ای مسلمانان — از آنک نیست دل از جام شهریاری سیر

هوای تو چو بهارست و دل ز توست چو باغ — که باغ می‌نشود از دم بهاری سیر

چو شرمسارم از احسان شمس تبریزی — که جان مباد از این شرم و شرمساری سیر