دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۱۵۳

مه تو یار ندارد جز او تو یار مگیر — رخش کنار ندارد از او کنار مگیر

جهان شکارگهی دان ز هر طرف صیدی — درآ چو شیر به جز شیر نر شکار مگیر

هوای نفس مهارست و خلق چون شتران — به غیر آن شتر مست را مهار مگیر

وجود جمله غبارست تابش از مه ماست — به ماه پشت میار و ره غبار مگیر

بران ز پیش جهان را که مار گنج تواست — تواش به حسن چو طاووس گیر و مار مگیر

چو خلق بر کف دستت نهند چون سیماب — ز عشق بر کف سیماب شو قرار مگیر

به حس دست بدان ار چه چشم تو بستست — ز گلشن ازلی گل بچین و خار مگیر

به بوی آن گل بگشاد دیده یعقوب — نسیم یوسف ما را ز کرته خوار مگیر

کیست یوسف جان شاه شمس تبریزی — به غیر حضرت او را تو اعتبار مگیر