دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۱۵۹

عشق جانست عشق تو جان‌تر — لطف درمان و از تو درمان‌تر

کافری‌های زلف کافر تو — گشته ز ایمان جمله ایمان‌تر

جان سپردن به عشق آسانست — وز پی عشق توست آسان‌تر

همه مهمان خوان لطف تواند — لیک این بنده زاده مهمان‌تر

بی‌تو هستند جمله بی‌سامان — لیک من بی‌طریق و سامان‌تر

عشق تو کان دولت ابدست — لیک وصل جمال تو کان‌تر

تیغ هندی هجر برانست — لیک هندی عشق بران‌تر

هر دلی چارپره در پی توست — دل ما صدپرست و پران‌تر

دیدن تو به صد چو جان ارزان — عوض نیم جانم ارزان‌تر

گرچه این چرخ نیک گردانست — چرخ افلاک عشق گردان‌تر

همه ز افلاک عشق در ترسند — وان فلک در غم تو ترسان‌تر

شمس تبریز همتی می‌دار — تا شوم در تو من عجب‌دان‌تر