دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۱۶۰

روی بنما به ما مکن مستور — ای به هفت آسمان چو مه مشهور

ما یکی جمع عاشقان ز هوس — آمدیم از سفر ز راهی دور

ای که در عین جان خود داری — صد هزاران بهشت و حور و قصور

سر فروکن ز بام و خوش بنگر — جانب جمع عاشقی رنجور

ساقی صوفیان شرابی ده — کان نه از خم بود نه از انگور

ز آن شرابی که بوی جوشش او — مردگان را برون کشد از گور