دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۱۶۴

خلق را زیر گنبد دوار — چشم‌ها کور و دیدنی بسیار

جور او کش از آنک شورش دل — نور چشمست یا اولوالابصار

بر دو دیده نهم غمت کاین درد — داروی خاص خسرویست به بار

باغ جان خوش ز سنگ بارانست — ما نخواهیم قطره سنگ ببار

شمس تبریز گوهر عشقست — گوهر عشق را تو خوار مدار