دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۱۶۵

میر خرابات توی ای نگار — وز تو خرابات چنین بی‌قرار

جمله خرابات خراب تواند — جمله اسرار ز توست آشکار

جان خراباتی و عمر عزیز — هین که بشد عمر چنین هوشیار

جان و جهان جان مرا دست گیر — چشم جهان حرف مرا گوش دار

خاک کفت چشم مرا توتیاست — وعده تو گوش مرا گوشوار

خمر کهن بر سر عشاق ریز — صورت نو در دل مستان نگار

ساغر بازیچه فانی ببر — ساغر مردانه ما را بیار

آتش می بر سر پرهیز ریز — وای بر آن زاهد پرهیزکار

حق چو شراب ازلی دَر دِهد — مرد خورد باده حق مردوار

پرورش جان به سقاهم بود — از می و از ساغر پروردگار