دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۱۶۶

چند از این راه نو روزگار — پرده آن یار قدیمی بیار

آتش فرعون بکش ز آب بحر — مفرش نمرود به آتش سپار

چرخ فلک را به خدایی مگیر — انجم و مه را مشناس اختیار

شمس و شموسی که سرآخر شده‌ست — چون خر لنگست در آن مستدار

باد چو راکع شد و خود را شناخت — نیست در آخر چو خسان بی‌مدار

چشم در آن باد نهاده‌ست خس — کاو کشدش جانب هر دشت و غار

خیره در آن آب بمانده‌ست سنگ — کوش بغلطاند در سیل بار

گر بد و نیکیم، تو از ما مگیر — ما همه چنگیم و دل ما چو تار

گاه یکی نغمه‌ی تَر می‌نواز — گاه ز تر بگذر و رو خشک آر

گر ننوازی دل این چنگ را — بس بود اینش که نهی برکنار

نور علی نور چو بنوازیش — باده خوش و خاصه به فصل بهار

در کف عشقست مهار همه — اشتر مستیم در این زیر بار

گاه چو شیری متمثل شود — تا برمد خلق از او چون شکار

گاه چو آبی متشکل شود — خلق رود تشنه بدو جان‌سپار