دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۱۶۷

مست توام نه از می و نه از کوکنار — وقت کنارست بیا کو  کنار

برجه مستانه کناری بگیر — چون شجر و باد به وقت بهار

شاخ تر از باد کناری چو یافت — رقص درآمد چو من بی‌قرار

این خبر افتاد به خوبان غیب — تا برسیدند هزاران نگار

لاله رخ‌افروخته از کُه رسید — سنبله  پا به گل از مرغزار

سوسن با تیغ و سمن با سپر — سبزه پیاده‌ست و گل تر سوار

فندق و خشخاش به دست آمده — نعنع و حلبو به لب جویبار

جدول هر گونه حویجی جدا — تا مددی یابد از یار یار

کرده دکان‌ها همه حلواییان — پرشکر و فستق از بهر کار

میوه‌فروشان همه با طبله ها — بر سر هر پشته فشانده ثمار

لیک ز گل گوی که همرنگ اوست — جمله ز بو گو که پری است یار

بلبل و قمری و دو صد نوع مرغ — جانب باغ آمده قادم یزار

می‌زندم نرگس چشمک خموش — خطبه مرغان چمن گوش دار