دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۱۶۸

جان خراباتی و عمر بهار — هین که بشد عمر چنین هوشیار

جان و جهان‌! جان مرا دست گیر — چشم جهان‌! حرف مرا گوش دار

صورت دل آمد و پیشم نشست — بسته‌سر و خسته و بیماروار

دست مرا بر سر خود می‌نهاد — کای به غم دوست مرا دست یار

درد سرم نیست ز صفرا و تب — از می عشق است سرم پر‌خمار

این همه شیوه‌ست مرادش توی — ای شکرت کرده دلم را شکار

جان من از ناله چو تنبور شد — حال دلم بشنو از آواز تار