دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۱۷۴

مرا می‌گفت دوش آن یار عیار — سگ عاشق به از شیران هشیار

جهان پر شد مگر گوشت گرفتست — سگ اصحاب کهف و صاحب غار

قرین شاه باشد آن سگی کو — برای شاه جوید کبک و کفتار

خصوصا آن سگی کو را به همت — نباشد صید او جز شاه مختار

ببوسد خاک پایش شیر گردون — بدان لب که نیالاید به مردار

دمی می‌خور دمی می‌گو به نوبت — مده خود را به گفت و گو به یک بار

نه آن مطرب که در مجلس نشیند — گهی نوشد گهی کوشد به مزمار

ملولان باز جنبیدن گرفتند — همی‌جنگند و می‌لنگند ناچار

بجنبان گوشه زنجیر خود را — رگ دیوانگیشان را بیفشار

ملول جمله عالم تازه گردد — چو خندان اندرآید یار بی‌یار

الفت السکر ادرکنی باسکار — ایا جاری ایا جاری ایا جار

و لا تسق بکاسات صغار — فهذا یوم احسان و ایثار

و قاتل فی سبیل الجود بخلا — لیبقی منک منهاج و آثار

فقل انا صببنا الماء صبا — و نحن الماء لا ماء و لا نار

و سیمائی شهید لی بانی — قضیت عندهم فی العشق اوطار

و طیبوا و اسکروا قومی فانی — کریم فی کروم العصر عصار

جنون فی جنون فی جنون — تخفف عنک اثقالا و اوزار