دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۱۸۱

به سوی ما نگر چشمی برانداز — وگر فرصت بود بوسی درانداز

چو کردی نیت نیکو مگردان — از آن گلشن گلی بر چاکر انداز

اگر خواهی که روزافزون بود کار — نظر بر کار ما افزونتر انداز

وگر تو فتنه انگیزی و خودکام — رها کن داد و رسمی دیگر انداز

نگون کن سرو را همچون بنفشه — گناه غنچه بر نیلوفر انداز

ز باد و بوی توست امروز در باغ — درختان جمله رقاص و سرانداز

چو شاخ لاغری افزون کند رقص — تو میوه سوی شاخ لاغر انداز

چو آمد خار گل را اسپری بخش — چو خصم آمد به سوسن خنجر انداز

بر عاشق بری چون سیم بگشا — سوی مفلس یکی مشتی زر انداز

برآ ای شاه شمس الدین تبریز — یکی نوری عجب بر اختر انداز