دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۱۸۲

تو چشم شیخ را دیدن میاموز — فلک را راست گردیدن میاموز

تو کل را جمع این اجزا مپندار — تو گل را لطف و خندیدن میاموز

تو بگشا چشم تا مهتاب بینی — تو مه را نور بخشیدن میاموز

تو عقل خویش را از می نگهدار — تو می را عقل دزدیدن میاموز

تو باز عقل را صیادی آموز — چنین بیهوده پریدن میاموز

یتیمان فراقش را بخندان — یتیمان را تو نالیدن میاموز

دل مظلوم را ایمن کن از ترس — دل او را تو لرزیدن میاموز

تو ظالم را مده رخصت به تأویل — ستیزا را ستیزیدن میاموز

زبان را پردگی می‌دار چون دل — زبان را پرده بدریدن میاموز

تو در معنی گشا این چشم سر را — چو گوشش حرف برچیدن میاموز