دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۱۸۶

چنان مستم چنان مستم من امروز — که پیروزه نمی‌دانم ز پیروز

به هر ره راهبر هشیار باید — در این ره نیست جز مجنون قلاوز

اگر زنده‌ست آن مجنون بیا گو — ز من مجنونی نادر بیاموز

اگر خواهی که تو دیوانه گردی — مثال نقش من بر جامه بردوز

خلیل آن روز با آتش همی‌گفت — اگر مویی ز من باقیست درسوز

بدو می‌گفت آن آتش که ای شه — به پیشت من بمیرم تو برافروز

بهشت و دوزخ آمد دو غلامت — تو از غیر خدا محفوظ و محروز

پیاپی می‌ستان از حق شرابی — ندارد غیر عاشق اندر آن پوز

بده صحت به بیماران عالم — که در صحت نه معلومی نه مهموز

چو ناگفته به پیش روح پیداست — چو پوشیده شود بر روح مرموز

خمش کن از خصال شمس تبریز — همان بهتر که باشد گنج مکنوز