دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۲۰

تا چند تو پس روی به پیش آ — در کفر مرو به سوی کیش آ

در نیش تو نوش بین به نیش آ — آخر تو به اصل اصل خویش آ

هر چند به صورت از زمینی — پس رشته گوهر یقینی

بر مخزن نور حق امینی — آخر تو به اصل اصل خویش آ

خود را چو به بی‌خودی ببستی — می‌دانک تو از خودی برستی

وز بند هزار دام جستی — آخر تو به اصل اصل خویش آ

از پشت خلیفه‌ای بزادی — چشمی به جهان دون گشادی

آوه که بدین قدر تو شادی — آخر تو به اصل اصل خویش آ

هر چند طلسم این جهانی — در باطن خویشتن تو کانی

بگشای دو دیده نهانی — آخر تو به اصل اصل خویش آ

چون زاده پرتو جلالی — وز طالع سعد نیک فالی

از هر عدمی تو چند نالی‌‌؟ — آخر تو به اصل اصل خویش آ

لعلی به میان سنگ خارا — تا چند غلط دهی تو ما را

در چشم تو ظاهر‌ست یارا — آخر تو به اصل اصل خویش آ

چون از بر یار سرکش آیی — سرمست و لطیف و دلکش آیی

با چشم خوش و پر‌آتش آیی — آخر تو به اصل اصل خویش آ

در پیش تو داشت جام باقی — شمس تبریز شاه و ساقی

سبحان الله زهی رواقی — آخر تو به اصل اصل خویش آ