دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۱۹۰

ای خفته به یاد یار برخیز — می‌آید یار غار برخیز

زنهارده خلایق آمد — برخیز تو زینهار برخیز

جان بخش هزار عیسی آمد — ای مرده به مرگ یار برخیز

ای ساقی خوب بنده پرور — از بهر دو سه خمار برخیز

وی داروی صد هزار خسته — نک خسته بی‌قرار برخیز

ای لطف تو دستگیر رنجور — پایم بخلید خار برخیز

ای حسن تو دام جان پاکان — درماند یکی شکار برخیز

خون شد دل و خون به جوش آمد — این جمله روا مدار برخیز

معذورم دار اگر بگفتم — در حالت اضطرار برخیز

ای نرگس مست مست خفته — وی دلبر خوش عذار برخیز

زان چیز که بنده داند و تو — پر کن قدح و بیار برخیز

زان پیش که دل شکسته گردد — ای دوست شکسته وار برخیز