دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۱۹۱

ماییم فداییان جانباز — گستاخ و دلیر و جسم پرداز

حیفست که جان پاک ما را — باشد تن خاکسار انباز

ز آغاز همه به آخر آیند — ز آخر برویم ما به آغاز

هین باز پرید جمله یاران — شه باز بکوفت طبل شهباز

شش سوی مپر بپر از آن سو — کاندر دل تو رسید آواز

هان ای دل خسته نقل ما را — روزی دو سه ماندست می‌ساز

گر خواری وگر عزیزی این جا — زان سوست بقا و ملک و اعزاز

مگشای پر سخن کز آن سو — بی‌پر باشد همیشه پرواز

پوست سخنست اینچ گفتم — از پوست کی یافت مغز آن راز