دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۲۱

چون خانه روی ز خانه ما — با آتش و با زبانه ما

با رستم زال تا نگویی — از رخش و ز تازیانه ما

زیرا جز صادقان ندانند — مکر و دغل و بهانه ما

اندر دل هیچ کس نگنجیم — چون در سر اوست شانه ما

هر جا پر تیر او ببینی — آن جاست یقین نشانه ما

از عشق بگو که عشق دامست — زنهار مگو ز دانه ما

با خاطر خویش تا نگویی — ای محرم دل فسانه ما

گر تو به چنینه‌ای بگویی — والله که توی چنانه ما

اندر تبریز بد فلانی — اقبال دل فلانه ما