دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۲۰۹

ای دل بی‌بهره از بهرام ترس — وز شهان در ساعت اکرام ترس

دانه شیرین بود اکرام شاه — دانه دیدی آن زمان از دام ترس

گرچه باران نعمتست از برق ترس — شاد ایامی تو از ایام ترس

لطف شاهان گرچه گستاخت کند — تو ز گستاخی ناهنگام ترس

چون بخندد شیر تو ایمن مباش — آن زمان از زخم خون آشام ترس

ای مگس دل با لب شکر مپیچ — چشم بادامست از بادام ترس