دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۲۳۰

جانم به چه آرامد ای یار به آمیزش — صحت به چه دریابد بیمار به آمیزش

هر چند به بر گیری او را نبود سیری — دانی به چه بنشیند این بار به آمیزش

آن تشنه ده روزه کی به شود از کوزه — الا که کند آبش خوش خوار به آمیزش

در وصل تو می‌جوید وز شرم نمی‌گوید — کامسال طرب خواهد چون پار به آمیزش

کاری که کند بنده تقدیر زند خنده — کای خفته بجو آخر این کار به آمیزش

زیرا که به آمیزش یک خشت شود قصری — زیرا که شود جامه یک تار به آمیزش

اندر چمن عشقت شمس الحق تبریزی — صد گلشن و گل گردد یک خار به آمیزش