دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۲۳۷

شنو پندی ز من ای یار خوش کیش — به خون دل برآید کار درویش

یقین می‌دان مجیب و مستجابست — دعای سوخته درویش دل ریش

چو آن سلطان بی‌چون را بدیدی — غنی گشتی رهیدی از کم و بیش

چو اسماعیل قربان شو در این عشق — ولی را بنده شو گر نیستی میش

چو پختی در هوای شمس تبریز — از این خامان بیهوده میندیش