دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۲۳۹

ای خواجه تو عاقلانه می‌باش — چون بی‌خبری ز شور اوباش

آن چهره که رشک فخر فقرست — با ناخن زشت خویش مخراش

آن بت به خیال درنگنجد — بت‌ها به خیال خانه متراش

جمله بت و بت پرست چون اوست — غیر کل و جمله چیست جز لاش

نی فهم کنند خلق این را — نی دستوری که دم زنم فاش

این ماش برنج احولانست — ور نی نه برنج هست و نی ماش

پایان‌ها را کجا شناسند — چون پوشیدست رشک روهاش

گر می‌دزدی ز زندگان دزد — ای دزد کفن به شب چو نباش

اما ز قضاست مات من مات — هم حکم قضاست عاش من عاش

خامش که ز شب خبر ندارد — آن کس که به روز خورد خشخاش