دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۲۴۰

آن مطرب ما خوشست و چنگش — دیوانه شود دل از ترنگش

چون چنگ زند یکی تو بنگر — کز لطف چگونه گشت رنگش

گر تنگ آیی ز زندگانی — برجه به کنار گیر تنگش