دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۲۴

ساقی تو شراب لامکان را — آن نام و نشان بی‌نشان را

بفزا که فزایش روانی — سرمست و روانه کن روان را

یک بار دگر بیا درآموز — ساقی گشتن تو ساقیان را

چون چشمه بجوش از دل سنگ — بشکن تو سبوی جسم و جان را

عشرت ده عاشقان می را — حسرت ده طالبان نان را

نان معماریست حبس تن را — می بارانیست باغ جان را

بستم سر سفره زمین را — بگشا سر خم آسمان را

بربند دو چشم عیب بین را — بگشای دو چشم غیب دان را

تا مسجد و بتکده نماند — تا نشناسیم این و آن را

خاموش که آن جهان خاموش — در بانگ درآرد این جهان را