دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۲۵

گفتی که گزیده‌ای تو بر ما — هرگز نبدست این مفرما

حاجت بنگر مگیر حجت — بر نقد بزن مگو که فردا

بگذار مرا که خوش بخسپم — در سایه‌ات ای درخت خرما

ای عشق تو در دلم سرشته — چون قند و شکر درون حلوا

وی صورت تو درون چشمم — مانند گهر میان دریا

داری سر ما سری بجنبان — تو نیز بگو زهی تماشا

آن وعده که کرده‌ای مرا دوش — کو زهره که تا کنم تقاضا

گر دست نمی‌رسد به خورشید — از دور همی‌کنم تمنا

خورشید و هزار همچو خورشید — در حسرت تست ای معلا