دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۲۴۱

ما نعره به شب زنیم و خاموش — تا درنرود درون هر گوش

تا بو نبرد دماغ هر خام — بر دیگ وفا نهیم سرپوش

بخلی نبود ولی نشاید — این شهره گلاب و خانه موش

شب آمد و جوش خلق بنشست — برخیز کز آن ماست سرجوش

امشب ز تو قدر یافت و عزت — بر دوش ز کبر می‌زند دوش

یک چند سماع گوش کردیم — بردار سماع جان بی‌هوش

ای تن دهنت پر از شکر شد — پیشت گله نیست هیچ مخروش

ای چنبر دف رسن گسستی — با چرخه و دلو و چاه کم کوش

چون گشت شکار شیر جانی — بیزار شد از شکار خرگوش

خرگوش که صورتند بی‌جان — گرمابه پر از نگار منقوش

با نفس حدیث روح کم گوی — وز ناقه مرده شیر کم دوش

از شر بگریز یار شب باش — کاندر سر شب نهند شب پوش

تا صبح وصال دررسیدن — درکش شب تیره را در آغوش

از یاد لقای یار بی‌خواب — از خواب شدستمان فراموش

شب چتر سیاه دان و با وی — نعره دهلست و بانک چاووش

این فتنه به هر دمی فزونست — امشب بترست عشق از دوش

شب چیست نقاب روی مقصود — کای رحمت و آفرین بر آن روش

هین طبلک شب روان فروکوب — زیرا که سوار شد سیاووش