دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۲۴۲

گر لاش نمود راه قلاش — ای هر دو جهان غلام آن لاش

ای دیده جهان و جان ندیده — جانست جهان تو یک نفس باش

گردیست جهان و اندر این گرد — جاروب نهان شدست و فراش

این مشعله از کجاست بینی — آن روز که بشکنی چو خشخاش

عشقی که نهان و آشکارست — خون ریز و ستمگرست و اوباش

چون کشته شوی در او بمانی — من مات من الهوی فقد عاش

عشقست نه زر نهان نماند — العاشق کل سره فاش

لا حسن یلد حیث لا عشق — شاباش زهی جمال شاباش