دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۲۵۶

آنک جانش داده‌ای آن را مکش — ور ندادی نقش بی‌جان را مکش

آن دو زلف کافر خود را بگو — کای یگانه اهل ایمان را مکش

آفتابا روی خود جلوه مکن — چند روزی ماه تابان را مکش

چون تو سیمرغی به قاف ذوالجلال — بازگرد و جمله مرغان را مکش

در میان خون هر مسکین مرو — جز قباد و شاه خاقان را مکش

گر مرا دربان عشقت بار داد — از سر غیرت تو دربان را مکش

گر فضولم من که مهمان توام — شرط نبود هیچ مهمان را مکش

مست میدانم ز مِی‌ دانم خراب — شیشه مشکن مست میدان را مکش

شمس تبریزی توی سلطان من — بازگشتم باز سلطان را مکش