دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۲۵۷

چون تو شادی بنده گو غمخوار باش — تو عزیزی صد چو ما گو خوار باش

کار تو باید که باشد بر مراد — کارهای عاشقان گو زار باش

شاه منصوری و ملکت آن توست — بنده چون منصور گو بر دار باش

اشتر مستم نجویم نسترن — نوشخوارم در رهت گو خار باش

نشنوم من هیچ جز پیغام او — هر چه خواهی گفت گو اسرار باش

ای دل آن جایی تو باری که ویست — از جمال یار برخوردار باش

او طبیبست و به بیماران رود — ای تن وامانده تو بیمار باش

بر امید یار غار خلوتی — ثانی اثنین برو در غار باش

بر امید داد و ایثار بهار — مهرها می‌کار و در ایثار باش

خرمنا بر طمع ماه بانمک — گم شو از دزد و در آن انبار باش

بهر نطق یار خوش گفتار خویش — لب ببند از گفت و کم گفتار باش