دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۲۵۸

آن مایی همچو ما دلشاد باش — در گلستان همچو سرو آزاد باش

چون ز شاگردان عشقی ای ظریف — در گشاد دل چو عشق استاد باش

گر غمی آید گلوی او بگیر — داد از او بستان امیر‌ داد باش

جان تو مست است در بزم احد — تن میان خلق گو آحاد باش

گاه با شیرین چو خسرو خوش بخند — گه ز هجرش کوه‌کن فرهاد باش

گه نشاط انگیز همچون گلشنش — گه چو بلبل نال و خوش‌فریاد باش

پیش سروش چون خرامد‌، خاک باش — چون گلش عنبر فشانَد‌، باد باش

حاصل اینست ای برادر چون فلک — در جهان کهنه نوبنیاد باش

در میان خارها چون خارپشت — سر درون و شادمان و راد باش