دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۲۶۰

اندرآمد شاه شیرینان ترش — جان شیرینم فدای آن ترش

چشم کژبین را بگفتم کژ مبین — کس کند باور گل خندان ترش

در هر آن زندان که درتابد رخش — کس نماند در همه زندان ترش

گرد باغش گشتم و والله نبود — میوه‌ای اندر همه بستان ترش

در حرم خندان بود سلطان ولیک — می‌نماید خویش در دیوان ترش

گر تو مرد مؤمنی باور مکن — انگبین و شکر و ایمان ترش

منکر ار باشد ترش نبود عجب — نسبتی دارد به بادنجان ترش