دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۲۶۶

روحیست بی‌نشان و ما غرقه در نشانش — روحیست بی‌مکان و سر تا قدم مکانش

خواهی که تا بیابی یک لحظه‌ای مجویش — خواهی که تا بدانی یک لحظه‌ای مدانش

چون در نهانْش جویی دوری ز آشکارش — چون آشکار جویی محجوبی از نهانش

چون ز آشکار و پنهان بیرون شدی به برهان — پاها دراز کن خوش‌، می‌خسب در امانش

چون تو ز ره بمانی جانی روانه گردد — وانگه چه رحمت آید از جان و از روانش

ای حبس کرده جان را تا کی کشی عنان را‌؟ — درتاز درجهانش اما نه در جهانش

بی‌حرص کوب پایی از کوری حسد را — زیرا حسد نگوید از حرص ترجمانش

آخر ز بهر دو نان تا کی دوی چو دونان‌؟ — و آخر ز بهر سه نان تا کی خوری سنانش‌؟