دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۲۷

کو مطرب عشق چست دانا — کز عشق زند نه از تقاضا

مردم به امید و این ندیدم — در گور شدم بدین تمنا

ای یار عزیز اگر تو دیدی — طوبی لک یا حبیب طوبی

ور پنهانست او خضروار — تنها به کناره‌های دریا

ای باد سلام ما بدو بر — کاندر دل ما از اوست غوغا

دانم که سلام‌های سوزان — آرد به حبیب عاشقان را

عشقیست دوار چرخ نه از آب — عشقیست مسیر ماه نه از پا

در ذکر به گردش اندرآید — با آب دو دیده چرخ جان‌ها

ذکرست کمند وصل محبوب — خاموش که جوش کرد سودا