دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۲۸

ما را سفری فتاد بی‌ما — آن جا دل ما گشاد بی‌ما

آن مه که ز ما نهان همی‌شد — رخ بر رخ ما نهاد بی‌ما

چون در غم دوست جان بدادیم — ما را غم او بزاد بی‌ما

ماییم همیشه مست بی‌می — ماییم همیشه شاد بی‌ما

ما را مکنید یاد هرگز — ما خود هستیم یاد بی‌ما

بی ما شده‌ایم شاد گوییم — ای ما که همیشه باد بی‌ما

درها همه بسته بود بر ما — بگشود چو راه داد بی‌ما

با ما دل کیقباد بنده‌ست — بنده‌ست چو کیقباد بی‌ما

ماییم ز نیک و بد رهیده — از طاعت و از فساد بی‌ما