دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۲۷۸

یار درآمد ز باغ بیخود و سرمست دوش — توبه کنان توبه را سیل ببردست دوش

عاشق صدساله‌ام توبه کجا من کجا — توبه صدساله را یار دراشکست دوش

باده خلوت نشین در دل خم مست شد — خلوت و توبه شکست مست برون جست دوش

ولوله در کو فتاد عقل درآمد که داد — محتسب عقل را دست فروبست دوش