دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۲۸۹

دلی کز تو سوزد چه باشد دوایش — چو تشنه تو باشد که باشد سقایش

چو بیمار گردد به بازار گردد — دکان تو جوید لب قندخایش

توی باغ و گلشن توی روز روشن — مکن دل چو آهن مران از لقایش

به درد و به زاری به اندوه و خواری — عجب چند داری برون سرایش

مها از سر او چو تو سایه بردی — چه سود و چه راحت ز سایه همایش

چو یک دم نبیند جمال و جلالت — بگیرد ملالی ز جان و ز جایش

جهان از بهارش چو فردوس گردد — چمن بی‌زبانی بگوید ثنایش

جواهر که بخشد کف بحر خویَش — فزایش که بخشد رخ جان فزایش

جهان سایه توست روش از تو دارد — ز نور تو باشد بقا و فنایش

منم مهره تو فتاده ز دستت — از این طاس غربت بیا درربایش

بگیرم ادب را ببندم دو لب را — که تا راز گوید لب دلگشایش