دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۲۹۰

مست گشتم ز ذوق دشنامش — یا رب آن می به‌ است یا جامش

طرب افزاترست از باده — آن سقط‌های تلخ آشامش

بهر دانه نمی‌روم سوی دام — بلک از عشق محنت دامش

آن مهی که نه شرقی و غربی‌ست — نور بخشد شبش چو ایامش

خاک آدم پر از عقیق چراست‌؟ — تا به معدن کشد به ناکامش

گوهر چشم و دل رسول حقست — حلقه گوش ساز پیغامش

تن از آن سر چو جام جان نوشد — هم از آن سر بود سرانجامش

سرد شد نعمت جهان بر دل — پیش حسن ولی انعامش

شیخ هندو به خانقاه آمد — نی تو ترکی درافکن از بامش

کم او گیر و جمله هندوستان — خاص او را بریز بر عامش

طالع هند خود زحل آمد — گرچه بالاست نحس شد نامش

رفت بالا نرست از نحسی — می بد را چه سود از جامش

بد هندو نمودم آینه‌ام — حسد و کینه نیست اعلامش

نفس هندوست و خانقه دل من — از برون نیست جنگ و آرامش

بس که اصل سخن دو رو دارد — یک سپید و دگر سیه فامش