دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۲۹۷

مدارم یک زمان از کار فارغ — که گردد آدمی غمخوار فارغ

چو فارغ شد غم او را سخره گیرد — مبادا هیچ کس ای یار فارغ

قلندر گرچه فارغ می‌نماید — ولیکن نیست در اسرار فارغ

ز اول می‌کشد او خار بسیار — همه گل گشت و گشت از خار فارغ

چو موری دانه‌ها انبار می‌کرد — سلیمان شد شد از انبار فارغ

چو دریاییست او پرکار و بی‌کار — از او گیرند و او ز ایثار فارغ

قلندر هست در کشتی نشسته — روان در را و از رفتار فارغ

در این حیرت بسی بینی در این راه — ز کشتی و ز دریابار فارغ

به یاد بحر مست از وهم کشتی — نشسته احمقی بسیار فارغ