دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۳۰۷

ای مونس و غمگسار عاشق — وی چشم و چراغ و یار عاشق

ای داروی فربهی و صحت — از بهر تن نزار عاشق

ای رحمت و پادشاهی تو — بربوده دل و قرار عاشق

ای کرده خیال را رسولی — در واسطه یادگار عاشق

آن را که به خویش بار ندهی — کی بیند کار و بار عاشق

از جذب و کشیدن تو باشد — آن ناله زار زار عاشق

تعلیم و اشارت تو باشد — آن حیله گری و کار عاشق

از راه نمودن تو باشد — آن رفتن راهوار عاشق

ای بند تو دلگشای عاشق — وی پند تو گوشوار عاشق

دیرست که خواب شب نمانده است — در دیده شرمسار عاشق

دیرست که اشتها برفتست — از معده لقمه خوار عاشق

دیرست که زعفران برستست — از چهره لاله زار عاشق

دیرست کز آب‌های دیده — دریا کردی کنار عاشق

زین‌ها چه زیانش چون تو باشی — چاره گر و غمگسار عاشق

صد گنج فروشیش به دانگی — وان دانگ کنی نثار عاشق

ای لاف ابیت عند ربی — آرایش و افتخار عاشق

لو لاک لما خلقت الافلاک — نه چرخ به اختیار عاشق

بس کن که عنایتش بسنده است — برهان و سخن گزار عاشق