دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۳۰۸

گر خمار آرد صداعی بر سر سودای عشق — دررسد در حین مدد از ساقی صهبای عشق

ور بدرد طبل شادی لشکر عشاق را — مژده انافتحنا دردمد سرنای عشق

زهر اندر کام عاشق شهد گردد در زمان — زان شکرهایی که روید هر دم از نی‌های عشق

یک زمان ابری بیاید تا بپوشد ماه را — ابر را در حین بسوزد برق جان افزای عشق

در میان ریگ سوزان در طریق بادیه — بانگ‌های رعد بینی می‌زند سقای عشق

ساقیا از بهر جانت ساغری بر خلق ریز — یا صلا درده به سوی قامت و بالای عشق

شمس تبریز ار بتاند از قباب رشک حق — قبه‌های موج خیزد آن دم از دریای عشق