دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۳۰۹

ای جهان را دلگشا اقبال عشق — یفعل الله ما یشا اقبال عشق

ای صفا و ای وفا در جور عشق — ای خوشا و ای خوشا اقبال عشق

ای بده جانتر ز جان دیدار عشق — وی فزون از جان و جا اقبال عشق

تا ز اخلاص و ریا بیرون شدم — جان اخلاص و ریا اقبال عشق

گر بگردد آفتاب از ضعف نیست — نقل کرد از جا به جا اقبال عشق

خلق گوید عاقبت محمود باد — عاقبت آمد به ما اقبال عشق

من دهان بستم که بگشادست پر — در دل خلق خدا اقبال عشق

بد دعا زنبیل و این دولت خلیل — می‌نگنجد در دعا اقبال عشق

وحدت عشقست این جا نیست دو — یا توی یا عشق یا اقبال عشق