دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۳۱۰

ای ناطق الهی و ای دیده حقایق — زین قلزم پرآتش ای چاره خلایق

تو بس قدیم پیری بس شاه بی‌نظیری — جان را تو دستگیری از آفت علایق

در راه جان سپاری جان‌ها تو را شکاری — آوخ کز این شکاران تا جان کیست لایق

مخلوق خود کی باشد کز عشق تو بلافد — ای عاشق جمالت نور جلال خالق

گویی چه چاره دارم کان عشق را شکارم — بیمار عشق زارم ای تو طبیب حاذق

لطف تو گفت پیش آ قهر تو گفت پس رو — ما را یکی خبر کن کز هر دو کیست صادق

ای آفتاب جان‌ها ای شمس حق تبریز — هر ذره از شعاعت جان لطیف ناطق