دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۳۱۱

باز از آن کوه قاف آمد عنقای عشق — باز برآمد ز جان نعره و هیهای عشق

باز برآورد عشق سر به مثال نهنگ — تا شکند زورق عقل به دریای عشق

سینه گشادست فقر جانب دل‌های پاک — در شکم طور بین سینه سینای عشق

مرغ دل عاشقان باز پر نو گشاد — کز قفس سینه یافت عالم پهنای عشق

هر نفس آید نثار بر سر یاران کار — از بر جانان که اوست جان و دل افزای عشق

فتنه نشان عقل بود رفت و به یک سو نشست — هر طرف اکنون ببین فتنه دروای عشق

عقل بدید آتشی گفت که عشقست و نی — عشق ببیند مگر دیده بینای عشق

عشق ندای بلند کرد به آواز پست — کای دل بالا بپر بنگر بالای عشق

بنگر در شمس دین خسرو تبریزیان — شادی جان‌های پاک دیده دل‌های عشق