دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۳۱۸

هر اول روز ای جان صد بار سلام علیک — در گفتن و خاموشی ای یار سلام علیک

از جان همه قدوسی وز تن همه سالوسی — وز گل همه جباری وز خار سلام علیک

من ترکم و سرمستم ترکانه قلج بستم — در ده شدم و گفتم سالار سلام علیک

بنهاد یکی صهبا بر کف من و گفتا — این شهره امانت را هشدار سلام علیک

گفتم من دیوانه پیوسته خلیلانه — بر مالک خود گویم در نار سلام علیک

آن لحظه که بیرونم عالم ز سلامم پر — وان لحظه که در غارم با یار سلام علیک

چون صنع و نشان او دارد همه صورت‌ها — ای مور شبت خوش باد ای مار سلام علیک

داوود تو را گوید بر تخت فدیناکم — منصور تو را گوید بر دار سلام علیک

مشتاق تو را گوید بی‌طمع سلام از جان — محتاج همت گوید ناچار سلام علیک

شاهان چو سلام تو با طبل و علم گویند — در زیر زبان گوید بیمار سلام علیک

چون باده جان خوردم ایزار گرو کردم — تا مست مرا گوید ای زار سلام علیک

امسال ز ماه تو چندان خوش و خرم شد — کز کبر نمی‌گوید بر پار سلام علیک

از لذت زخمه تو این چنگ فلک بیخود — سر زیر کند هر دم کای تار سلام علیک

مرغان خلیلی هم سررفته و پرکنده — آورده از آن عالم هر چار سلام علیک

بس سیل سخن راندم بس قارعه برخواندم — از کار فروماندم ای کار سلام علیک